Aguaymanto

AguaymantoEl aguaymanto o uchuva, (Physalis peruviana) pertence a familia das solanáceas, polo tanto posúe características similares á pataca, tomate, aínda que o seu crecemento é arbustivo.

Descrición: el aguaymanto é unha froita exótica, de cor amarela, redonda, pequena (entre 1,25 y 2 cm de diámetro) de sabor agridoce. Pódese consumir sola, en almibar, postres, zume, e con outras froitas doces. Por dentro é parecido a un tomate dos pequenos (cherry).

O arbusto do aguaymanto caracterizase por ser ramificado de ramaxe caído, normalmente medra ata un metro de altura, aínda que si se estaca podase e dáselle un bo coidado pode chegar aos dous metros de altura. Posúe flores amarelas en forma de campa que son facilmente polinizadas por insectos o polo vento.

Orixe e consumo: é unha froita orixinaria de América, onde se coñecen máis de 50 especies en estado silvestre. El aguaymanto pódese consumir fresco, solo o en ensaladas, dándolle un toque agridoce as comidas. En algúns países como Colombia e Perú xa se está procesando para obter produtos como marmeladas, iogur, doces, xeados, conservas enlatadas e licores. Tamén serven para adornar tortas e pasteis.

Nas comunidades andinas de Bolivia chamase poga poga é consumido en forma fresca como froita silvestre. Utilizase con fins nutritivos polo seu contido en proteínas, vitaminas e minerais.

Solo: os solos máis recomendados para o cultivo do aguaymanto son os que posúen estrutura granular e unha textura areo-arcillosa, con altos contidos en materia orgánica.

Nutrientes: caracterizase por ser unha excelente fonte de provitamina A e vitamina C, tamén posúe algunhas  do complexo de vitamina B. Ademais a proteína (0,3 % e o fósforo 55%) que conteñen son altos para unha froita. Na actualidade usase con fins terapéuticos, pois axuda a purificar a sangue, tonifica o nervio óptico e alivia afeccións bucofarínxeas. Ten propiedades diuréticas, é utilizado como tranquilizante natural polo seu contido en flavonoides, o seu poder antioxidante axuda a neutralizar os radicais libres do noso corpo.

Fuente: Wikipedia

Comenta grazas: